Image Alt

Loekie.nu

Trekken aan een dood paard

Hoe lang ga je ergens mee door als je voelt dat het hem niet gaat worden? Ik realiseer me dat dit een retorische vraag is want een exact antwoord is er natuurlijk niet.

Ik kan me herinneren dat ik een ver verleden heb overwogen om iets aan mijn conditie te doen. Dat ging als volgt: Ik trok de nodige outfit aan en nam mij voor te joggen tot de tweede lantaarnpaal. Dat lukte nog. Naar de volgende paal werd al moeilijker en daarna ging het alleen nog bergafwaarts. Dan hield ik het voor gezien want jezelf vrijwillig pijnigen is niet aan mij besteedt.

Een typisch geval van snel opgeven dus. Zo heb ik meer voorbeelden, als ik het nut er niet direct van inzie of het kost me inspanning wat ik er niet voor over heb dan haak ik af.

Nu zit ik met een dilemma, ga ik ergens voor dat de afgelopen maanden niet succesvol was of gooi ik de handdoek in de ring? Na wat gesprekken met mezelf en anderen heb ik weer een ander idee en kan ik me zelf weer helemaal oppompen om verder te gaan. Dat is mijn voordeel. Ik ben snel weer boven Jan. Positief verder gaan en we zien wel hoe dingen zich ontwikkelen. Mijn vader had daar een aparte, zelf bedachte uitspraak op die we zelfs op zijn rouwkaart hebben gezet:

Al is de weg nog zo krom, je harkt maar door en kijkt niet om.

Gewoon doorgaan dus, ook al is het niet makkelijk. Het is een eigenschap waar ik blij mee ben, zolang ik er maar in geloof en er niet bij hoeft te rennen

Leave a Reply